Lectuur: “The Siege of Tilpur (Powder Mage 0.0)” van Brian McClellan

Af en toe mag een heel kort boekje, zijnde een kortverhaal, ook al een keer, toch?

In 2021 had ik de trilogie van de Powder Mage gelezen, met intens veel plezier. Toen zei ik dat ik ook de kortverhalen ervan wilde lezen, maar dat was blijkbaar uit mijn hoofd gegaan. Nu had ik het, na enkele serieus lange boeken, toch even op mijn Kindle gezet, en meteen had ik weer zin om in die wereld te duiken. Er is nog een massa kortverhalen, ik weet dus nog wat doen.

Enfin, dit verhaal speelt zich af voor de boeken, en Tamas, een van de machtige personages daaruit, is hier nog een eenvoudige, simpele gewone soldaat in een wereld waar de officieren zich die rang gewoon kopen. Of krijgen omwille van hun afkomst. En Tamas is dan nog eens een powder mage, in een leger waarop neergekeken wordt op zijn vermogen om kruit magisch te manipuleren. Alleen blijkt dat plots toch een pak handiger en interessanter bij een belegering dan verwacht.

En ja, ik ga de andere kortverhalen dus ook lezen, jawel. En vol ongeduld wachten tot er misschien ooit nog een nieuw boek in de wereld verschijnt.

X-it in Drongen

Deze avond speelde Kobe met X-it in Drongen. Samen met vier andere groepen kregen ze elk vijf nummers de tijd, in een goeie omgeving met vooral een professionele geluidsman, en dat maakte wel wat verschil, ja.

Veel volk was er jammer genoeg niet, maar ze speelden echt wel goed. En ja, ik heb ze uiteraard al meermaals gezien, maar deze avond wilden Bart en ik ook echt wel gaan, want ze gingen maar liefst vier eigen nummers spelen. Het eerste kenden we al, Mad Men, maar de andere dus nog niet, en dat kon ook moeilijk ook anders, want het ene was twee weken geleden klaar, en de twee andere pas deze week.

En die nieuwe nummers, die werden goed bevonden, ja. Ik vond vooral Orbit goed, maar er moet wel nog overal aan geschaafd worden, ze zijn te nieuw, te onzeker. Maar dus wel duidelijk met een eigen sound, en dat is goed.

Fijn kwiske

Vorige week vroeg den Eddy of ik geen zin had om in te springen in een quiz in Melle, want den enen na den anderen had afgezegd. Het was er eentje van de plaatselijke basketbalploeg, in de plaatselijke sportzaal, met 53 ploegen.

Yup, het was amusant, maar zoals Nicolas opmerkte: het was niet meteen een C/D- quiz maar eerder E. Maakt niet uit, hoe dan ook amusant, en er zat nog een ‘serieuze’ ploeg bij.

We hebben uiteindelijk gewonnen met maar liefst 10 punten verschil, en waar ik nog het meest trots op ben: elke ploeg mocht ook nog eens 4 pogingen doen om een vrije worp te scoren, en Seyns en Eddy haalden die gewoonweg binnen, terwijl de Hot Shots, toch vier basketters, maar 1 op 4 haalden. Hehehehe.

Soit, gezellige, fijne avond gehad.

Mijn lief schrijft: “Ronse ( ? woorden wachtend op een zanger ?)”

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

Strofe 1

Ronse was klein
de hemel ook
de kerk stond in de weg
van alles wat ik worden wou

Ik kende elke straat
ik kende elke steen
de trein vertrok om zeven uur
ik keek niet om, ik ging alleen

Strofe 2

Isabel had rood haar
het brandde in de wind
ik weet nog hoe ze rook
zoals een zomer begint

Haar knie lag tegen mij
haar rok schoof langzaam op
ze zei: je luistert niet
ik zei: jawel, en keek niet op

Haar hals was warm en zout
haar nagels in mijn huid
ik weet nog hoe ze lachte
haar gezicht ben ik kwijt

Refrein

Ronse, je was nooit genoeg
ik moest hier vandaan
de trein vertrok om zeven uur
ik liet haar op het perron staan

Ronse, je was nooit genoeg
ik wou naar de zon
ik dacht dat daar het leven lag
ik wist niet dat het hier begon

Strofe 3

Ik kwam in vreemde steden
ik sliep in dure hotels
ik leerde wie ik moest zijn
en werd het meestal wel

Mijn naam stond op papier
mijn stoel stond vooraan
ik wist precies wanneer ik weg moest
maar niet waarom ik was gegaan

Strofe 4

Ik loop voorbij haar huis
een fiets staat tegen de muur
een plant hangt uit het raam
het is halfzes of zeven uur

Ik bel niet aan
ik heb niets te zeggen
een hond begint te blaffen
iemand draait de radio harder

Refrein

Ronse, je was nooit genoeg
ik moest hier vandaan
de trein vertrok om zeven uur
ik liet haar op het perron staan

Ronse, je was nooit genoeg
ik wou naar de zon
ik dacht dat daar het leven lag
ik wist niet dat het hier begon

Bridge

Misschien loopt hij hier nog
die jongen van toen
met zijn handen in zijn zakken
en niets om te doen

Hij zou me niet geloven
als ik vertelde wie ik werd
hij zou naar Isabel vragen
en kijken naar de grond

Laatste refrein

(lees verder)

Nieuwe traditie

Vorig jaar zijn we min of meer met een nieuwe traditie begonnen. Kerstavond en kerstdag vonden we eigenlijk te druk, zo twee dagen na elkaar veel te veel eten en veel te sociaal zijn en al.

Nu de gezinscombinaties makkelijker werden, hebben we vorig jaar voor het eerst kerstdag gevierd met zowel Jeroen als Roeland erbij. Dat was nog niet eerder gelukt, want vroeger was dat op kerstavond omdat zowel bij Koen als bij Jeroen dat niet anders kon. Daardoor was ook Roeland er nooit bij.

Soit, we hebben dan ook met Barts broer besloten om kerstdag niet op die dagen zelf te vieren, maar gewoon samen te gaan eten in November, en dan het liefst op Allerheiligen. Nu, vorig jaar ging dat niet voor Koen en Else, en ook dit jaar lag het precies beter op 11 november.

We spraken dus af om half een op het kerkhof in Kruishoutem, waar intussen het graf weer in alle glorie was hersteld.

Aansluitend reden we naar Wannegem, waar we ook even de graven van de broers en zusters van Barts oma in ogenschouw namen.

En toen was het tijd voor het betere brasseriewerk, in de Zwaan in Wannegem zelf, vlak naast het kerkhof. Kan niet gemakkelijker zijn, toch?

We hadden geen menu vastgelegd, en Bart en ik gingen voor een voortreffelijke hazenrug, terwijl de meeste kinderen voor de vol-au-vent gingen, en er uiteraard iets vegetarisch was voor Liv. Als voorgerecht namen we een aantal hapjes om te delen, en ook daar zat niks tussen dat niet kwalitatief was. Goeie keuze, dit restaurant!

En tegen goed half vijf zaten we weer in onze eigen zetel, met gesloten gordijnen en wat kaarsjes.

Goed geregeld, dit!