Droogkastgeurtjes opgelost!
Mijn droogkast (Bosch Avantixx 7) is al een oud beestje, blijkbaar uit 2014. En ja, met een gezin van vijf (en tijdelijk zes) heeft dat ding al gigantisch veel ladingen gedroogd. Al twee keer hebben we ze moeten openvijzen om een voeler schoon te maken, maar dan ging ze weer vrolijk verder.
Alleen….
Er gaat een muffe geur van uit, eentje die ik niet weg krijg. De filters worden na elke droogbeurt geleegd, het water weggegoten, en het waterbakje heb ik al proberen kuisen, met gemengd resultaat. Maar de was blijft muf, en de geur komt echt uit de machine zelf. Ik hang dus zo veel mogelijk mijn was buiten, maar met het regenweer van de voorbije dagen was dat alweer geen optie.
Vandaag had ik het gehad. Ik zocht even op, en het zou aan de zelfreinigende condensor liggen die na al die jaren niet meer zo zelfreinigend is. Tsja. Dat ding zit echter ontoegankelijk ingebouwd: er zit een plastieken plaatje voor dat vastgesmolten is en dat je dus niet los kan vijzen of zo. Ik vroeg de jongens om dat toch even verder op te zoeken, en blijkbaar moet je dat plastiek gewoon lossnijden om daaraan te kunnen. Wat Wolf dan ook prompt deed voor mij: ik ging de boel dan later wel weer aan elkaar McGyveren.
En ja, het werd meteen duidelijk waar het probleem zat:
Ugh. De geur was navenant. Ik ben aan de slag gegaan met heet water, afwasmiddel en een stevig borsteltje, en iets later zag het er zo uit:
Ik heb dan het plastiek opnieuw op zijn plaats gestoken en dat klikte zelfs bijna. En met genoeg duct tape kan je alles vastzetten, toch?
En had het dan resultaat? Yesh!
De eerstvolgende was rook zoals was hoort te ruiken: proper en met een hint van het wasmiddel.
Het voordeel is dat ik nu enkel maar, zodra ik weer het begin van een muffe geur opmerk, de tape moet losmaken en het boeltje weer kan kuisen, zodat alles weer is zoals het moet. En wie weet gaat de machine dan nog behoorlijk wat extra jaren mee, bovenop deze twaalf jaar. Ik ga niet klagen.
365 – 25 oktober 2026 – herfstige gezelligheid
Service van Midas
Ergens vorige week kreeg ik een melding van mijn auto dat er drukverlies was op mijn rechter achterband. Jaja, dacht ik, dat loopt wel los. Heh, dat bleek ook echt het geval te zijn: de melding bleef aanhouden maar werd zelfs een ergere waarschuwing. Euh. Vrijdag na school passeerde ik aan de Delhaize om mijn banden daar op te pompen met een luchtvulstation. Dat is wel wijs: je betaalt 1.50 euro contactloos met je kaart (of met munten) en krijgt 9 minuten lucht. En dan kan je de gevraagde bandenspanning instellen en al.
Dat is dus wat ik deed, en ik hercalibreerde de instellingen. Helaas. Zaterdag, toen ik met Kobe richting kot reed om spullen te halen, was de melding terug. Duidelijker dan dat kon het dus niet zijn dat er toch echt iets mis was met die band.
Rond drie uur belde ik naar Midas op de Wiedauwkaai: De Brabandere daarnaast was gesloten. Maar bij Midas mocht ik gewoon langskomen. Daar was één iemand aan het werk die nog net een vorige auto afwerkte, en dan mijn band aanpakte.
Ik had mijn boek mee, maar heb zelfs nauwelijks de gelegenheid gehad om dat te openen: na amper tien minuten en 23 euro later was mijn band weer helemaal in orde, en dat op zaterdag!
Zeer, zeer tevreden van de supersnelle service. Kudos, Midas!
365 – 24 oktober 2026 – Midas
Hoornaars in de storm!
Dat het vandaag stormde, dat weet iedereen, en dat hebben we op school ook geweten, ja. Geloof me, het zijn niet alleen kinderen uit de lagere school die wild zijn als het waait, ook die van ons zijn niet zo handelbaar als anders.
Maar bon, we zitten misschien wel in een zeer groene school met een parkomgeving, alle bomen op het terrein zijn nagekeken en zouden geen gevaar mogen vormen, en dus kregen de leerlingen gewoon een extra waarschuwing om niet via de dreven of het park naar huis te fietsen.
Maar toen kwam een bericht dat we alle ramen rond de binnentuin gesloten moesten houden. Huh? Wel, we wisten al langer dat er ergens een nest Aziatische hoornaars zat, want we kregen af en toe eentje binnen. Alleen hadden we het nest nog niet gevonden, en die beesten waren gelukkig ook niet agressief. Tot vandaag dus: door de harde wind werd het nest zwaar door elkaar geschud en was ook plots een heel pak bladeren weg. Plots konden we het nest dus wel zien hangen: helemaal bovenaan in een boom, en man, want een gigant! We konden ook de hoornaars zelf zien vliegen want door die wind waren ze zwaar agressief.
De brandweer werd meteen verwittigd, maar die heeft momenteel wel wat anders aan het hoofd, en ook: dat ding hangt echt hoog en geen idee hoe ze dat gaan bereiken. Maar dat het weg moet, is duidelijk.
365 – 23 oktober 2026 – blozend
Op uitnodiging van mijn broer: “Coward”
Elk jaar nodigt mijn broer een resem van zijn klanten uit voor een filmvoorstelling in de Kinepolis, in het kader van het Filmfestival. Zo heb ik eerder al Gladiator II mogen zien, of, lang geleden, Robin Hood, en nog wel andere films.
Deze keer waren Bart en ik uitgenodigd voor een hapje en een drankje, en vooral de film “Coward” van Lukas Dhont. Ik hou doorgaans niet van Vlaamse films en zelf zullen we daar nooit voor naar de cinema trekken, maar Lukas Dhont is toch wel minder ‘Vlaams’ en meer internationaal in zijn filmen, vind ik.
De film volgt de soldaat Pierre die in de Eerste Wereldoorlog aan het front zit, maar net zoals alle andere soldaten roteert: een tijdlang loopgraven, afgewisseld met bevoorrading, transport, onderhoud, dat soort dingen. Tijdens een rustiger moment komt hij in contact met Francis, die om medische redenen niet meer naar de frontlinie moet maar samen met een aantal andere ‘afgekeurden’ een revue voorziet voor de soldaten. Pierre draait daar een tijdlang in mee, en er ontstaat een absoluut verboden romance tussen de twee.
Bloederige, rauwe, hyperrealistische oorlogsscènes wisselen af met de romantische, gestolen momenten tussen beide jongemannen, bij momenten zelfs redelijk expliciet.
Maar het uiteindelijke thema is het veranderen van Pierre: in het begin vol optimisme en levenslust, en uiteindelijk helemaal tot wanhoop gedreven. Je zou voor minder.
En toch… Bart kreeg het moeilijk verwoord wat er precies mis was met de film, en ik voelde het ook, maar kon er moeilijk de vinger op leggen. Ik denk dat het… te mooi is, ondanks de thematiek. Te… afgelikt. De oorlog is bijzonder hard aanwezig, maar de jongens krijgen geen tegenkanting in hun herenliefde. Niemand spreekt er hen op aan, niemand gaat erop in, en toch moet het voor hun compagnie wel duidelijk zijn. Dat het sociaal niet aanvaard wordt, dat is duidelijk. Maar er valt geen enkel hard woord daarover.
Toch vond ik het een prachtige, zware film. Bij de aftiteling bleef het dan ook bijzonder stil in de zaal, niemand had behoefte aan een luid gesprek, ook wij niet. Je moet er even van bekomen, want die oorlog wordt op geen enkel moment verbloemd.
Aanrader? Niet voor gevoelige zieltjes, in elk geval.
365 – 22 oktober 2026 – opnieuw een fijne taartdag
Minimutsje
Collega Louise-Anne kwam maandag langs met haar nieuwste spruit, een zalig kleintje, Aida genaamd. Kleintje is wel het woord, want op zich is ze zeker groot genoeg, maar ze heeft echt een schattig klein kopje. Ze had nochtans geen mutsje op, en dat kwam omdat ze blijkbaar allemaal gewoon te groot zijn, zei Adil. Ook het mutsje dat ik voor haar vorige dochtertje had gemaakt – het eerste mutsje in de hele reeks – was blijkbaar nog veel te groot.
Geen nood, dacht ik, ik heb nog een kleiner maatje breiring: ik maak er gewoon nog eentje voor Aida in een kleiner maatje! Ik heb uiteindelijk gewoon langer gedaan over het haken van het bloemetje en het blaadje dan het mutsje zelf, maar bon.
Dinsdag gaf ik het al mee aan de oudere broer die bij ons zit, en tegen vier uur kreeg ik gewoon al een fotootje van het kleintje met het mutsje op. Zalig!
